Projekt ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową[1]

P r o j e k t





U S T A W A
z dnia

o substancjach zubożających warstwę ozonową[1]



Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.1. Ustawa określa:

1) zasady używania oraz obrotu substancjami zubożającymi warstwę ozonową
uznanymi za substancje kontrolowane oraz produktami, urządzeniami i instalacjami
zawierającymi te substancje;
2) obowiązki podmiotów używających lub dokonujących obrotu substancjami
kontrolowanymi oraz produktami, urządzeniami i instalacjami zawierającymi te
substancje;
3) organy i jednostki właściwe w sprawach postępowania z substancjami
kontrolowanymi.
2. Zasady używania produktów, urządzeń i instalacji zawierających
substancje kontrolowane na statkach morskich oraz organy administracji
właściwe w tych sprawach określają odrębne przepisy.


Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) używanie substancji kontrolowanej – produkcję, przywóz, wywóz, wprowadzanie
do obrotu, stosowanie, odzysk, recykling, regenerację lub unieszkodliwianie
substancji zubożających warstwę ozonową uznanych za substancje kontrolowane
przez przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące substancji kontrolowanych[2];

2) używanie produktów, urządzeń i instalacji zawierających substancje
kontrolowane – przywóz, wywóz, wprowadzanie do obrotu lub stosowanie produktów,
urządzeń i instalacji zawierających substancje, o których mowa w pkt 1.



Art. 3. 1. Do postępowania z substancjami kontrolowanymi stosuje się
przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące substancji kontrolowanych[2], a
także postanowienia Konwencji wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej, sporządzonej
w Wiedniu dnia 22 marca 1985 r. (Dz. U. z 1992 r. Nr 98, poz. 488)
oraz Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających
warstwę ozonową, sporządzonego w Montrealu dnia 16 września 1987 r. (Dz. U.
z 1992 r. Nr 98, poz. 490 oraz z 2001 r. Nr 44, poz. 490, 492 i 494).
2. Do substancji kontrolowanych oraz produktów, urządzeń
i instalacji zawierających te substancje, będących odpadami, stosuje się przepisy
ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628, z
późn. zm.)[3].


Art. 4. Ustawa nie narusza przepisów:

1) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62,
poz. 627, z późn. zm.)[4];

2) ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych (Dz.
U. Nr 63, poz. 638, z 2003 r. Nr 7, poz. 78 oraz z 2004 r. Nr 11, poz. 97)

– w zakresie dotyczącym substancji kontrolowanych oraz produktów,
urządzeń i instalacji zawierających te substancje.


Rozdział 2
Obowiązki podmiotów używających substancje kontrolowane
oraz produkty, urządzenia i instalacje zawierające substancje kontrolowane

Art. 5. 1. Podmiot używający substancje kontrolowane na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany do prowadzenia ewidencji
substancji kontrolowanych oraz do przekazywania informacji zawartych w tej
ewidencji raz w roku do dnia 28 lutego za rok poprzedni wyspecjalizowanej
jednostce, upoważnionej przez ministra właściwego do spraw środowiska w
porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki.

2. Ewidencja, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności:

1) rodzaj substancji kontrolowanej oraz jej nazwę chemiczną i handlową;

2) ilość używanej substancji kontrolowanej w poszczególnych miesiącach;

3) źródło pochodzenia substancji kontrolowanej;

4) sposób używania substancji kontrolowanej.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze
rozporządzenia:
1) sposób prowadzenia ewidencji substancji kontrolowanych, uwzględniając
możliwość prowadzenia tej ewidencji w systemie informatycznym;

2) szczegółowy tryb i sposób przekazywania informacji zawartych w ewidencji
substancji kontrolowanych, uwzględniając konieczność sprawnego przekazywania
tych informacji;
3) wzory formularzy ewidencji substancji kontrolowanych, uwzględniając
charakter używania tych substancji.



Art. 6. 1. Podmiot wprowadzający do obrotu na terytorium Rzeczy
pospolitej Polskiej lub stosujący na własne potrzeby produkty, urządzenia
i instalacje zawierające substancje kontrolowane jest obowiązany do ich
oznakowania, a także do oznakowania pojemników zawierających te substancje.

2. Osoba wykonująca działalność polegającą na obsłudze tech
nicznej i naprawie urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych, gaśniczych lub
innych urządzeń zawierających substancje kontrolowane jest obowiązana do
ich oznakowania.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii
ministra właściwego do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób oznakowania produktów, urządzeń i instalacji zawierających substancje
kontrolowane, a także pojemników zawierających te substancje, uwzględniając
konieczność ich jednoznacznej identyfikacji;

2) wzór oznakowania, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając zróżnicowanie
oznakowania w zależności od rodzaju substancji kontrolowanej oraz stopnia
zagrożenia dla warstwy ozonowej, składu chemicznego, pochodzenia i przeznaczenia
danej substancji kontrolowanej.

4. W zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą do oznakowania
pojemników zawierających substancje kontrolowane stosuje się przepisy
ustawy z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych (Dz.
U. Nr 11, poz. 84, z późn. zm.)[5].



Art. 7. 1. Użytkownik urządzeń lub instalacji zawierających powyżej 3
kg czynnika chłodniczego będącego substancją kontrolowaną jest obowiązany
do założenia dla każdego z nich karty obsługi technicznej i naprawy
urządzenia lub instalacji, zwanej dalej "kartą urządzenia", zawierającej:

1) nazwę albo imię i nazwisko oraz siedzibę lub adres użytkownika urządzenia lub
instalacji;

2) rodzaj urządzenia lub instalacji;
3) rodzaj i ilość substancji kontrolowanej zawartej w urządzeniu lub instalacji;
4) datę ostatniej obsługi technicznej i naprawy urządzenia lub instalacji;
5) dane osoby dokonującej obsługi technicznej i naprawy urządzenia lub
instalacji.

2. Kartę urządzenia mogą zakładać osoby posiadające świadectwo
kwalifikacji w zakresie substancji kontrolowanych, zwane dalej "świadectwem
kwalifikacji".

3. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze
rozporządzenia, wzór karty urządzenia, uwzględniając konieczność
zapewnienia kompleksowej informacji o substancji kontrolowanej zawartej w danym
urządzeniu lub instalacji.


Art. 8. 1. Użytkownik urządzeń, instalacji lub pojemników
zawierających substancje kontrolowane jest obowiązany do ich użytkowania w
sposób zapobiegający emisji substancji kontrolowanych do środowiska.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do procesów
i technologii wykorzystujących substancje kontrolowane lub w których powstają
te substancje.

3. Użytkownik urządzeń lub instalacji zawierających czynnik
chłodniczy, będący substancją kontrolowaną w ilości:

1) powyżej 3 kg do 30 kg substancji kontrolowanych – jest obowiązany do
przeprowadzania raz w roku kalendarzowym przeglądu szczelności tych urządzeń;

2) powyżej 30 kg do 300 kg substancji kontrolowanych – jest obowiązany do
przeprowadzania raz na kwartał roku kalendarzowego przeglądu szczelności tych
urządzeń;

3) powyżej 300 kg substancji kontrolowanych – jest obowiązany do przeprowadzania
raz na miesiąc przeglądu szczelności tych urządzeń.

4. Przeglądu szczelności urządzeń i instalacji, o których mowa
w ust. 3, mogą dokonywać wyłącznie osoby posiadające świadectwo kwalifikacji.


5. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe wymagania, jakie muszą być spełnione przy
dokonywaniu przeglądu szczelności urządzeń i instalacji zawierających
powyżej 3 kg substancji kontrolowanych, uwzględniając parametry techniczne
tych urządzeń oraz bezpieczeństwo dokonywanego przeglądu.

Art. 9. 1. Działalność polegającą na obsłudze technicznej oraz
naprawie urządzeń i instalacji zawierających substancje kontrolowane, a
także na odzysku substancji kontrolowanych, ich recyklingu, regeneracji,
przekazywaniu do ponownego użytkowania oraz obrocie tymi substancjami, może
prowadzić osoba posiadająca świadectwo kwalifikacji albo podmiot
zatrudniający taką osobę.

2. Działalność, o której mowa w ust. 1, prowadzi się z wy
korzystaniem odpowiedniego wyposażenia technicznego.

3. Osoba prowadząca działalność, o której mowa w ust. 1, jest
obowiązana do jej prowadzenia w sposób zapobiegający emisji substancji
kontrolowanych do środowiska.

4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do działalności polegającej na:


1) unieszkodliwianiu substancji kontrolowanych oraz produktów i urządzeń
zawierających te substancje;

2) unieszkodliwianiu odpadów zawierających substancje kontrolowane;

3) wytwarzaniu produktów i urządzeń przy zastosowaniu substancji kontrolowanych.

5. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące wyposażenia technicznego
stosowanego przy wykonywaniu działalności, o której mowa w ust. 1,
uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa przy wykonywaniu tej
działalności.

Art. 10. 1. Zakazuje się składowania urządzeń klimatyzacyjnych, chłodniczych
lub gaśniczych zawierających substancje kontrolowane i będących
odpadami oraz wszelkich urządzeń będących odpadami, zawierających
substancje kontrolowane jako rozpuszczalniki, a także odpadów zawierających
substancje kontrolowane, wytworzonych w procesie demontażu tych urządzeń.
Podmiot prowadzący składowisko odpadów jest obowiązany odmówić przyjęcia na
składowisko tych odpadów.

2. Podmiot wytwarzający odpady zawierające substancje kontrolowane
lub podmiot przyjmujący te odpady są obowiązani do postępowania
z tymi odpadami w sposób zapobiegający emisji substancji kontrolowanych do
środowiska.
Rozdział 3
Świadectwo kwalifikacji

Art. 11. 1. Świadectwo kwalifikacji uzyskuje osoba pełnoletnia, która
spełnia następujące warunki:

1) posiada co najmniej wykształcenie zasadnicze zawodowe lub średnie;

2) nie została prawomocnie skazana za przestępstwo przeciwko środowisku;

3) ukończyła kurs początkowy w zakresie substancji kontrolowanych obejmujący
szkolenie w zakresie substancji kontrolowanych oraz przepisów dotyczących
substancji kontrolowanych, zwany dalej "kursem początkowym";

4) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed komisją egzaminacyjną powoływaną
przez podmiot przeprowadzający kurs początkowy.

2. Świadectwo kwalifikacji wydaje podmiot przeprowadzający kurs początkowy.


3. Świadectwo kwalifikacji jest ważne przez okres 5 lat od dnia jego
wydania. Ważność świadectwa kwalifikacji może być przedłużana na kolejne
pięcioletnie okresy.

4. Przedłużenia ważności świadectwa kwalifikacji dokonuje podmiot
uprawniony do przeprowadzania kursu początkowego, na wniosek osoby
zainteresowanej, po ukończeniu przez tę osobę kursu uzupełniającego w zakresie
substancji kontrolowanych, zwanego dalej "kursem uzupełniającym", i złożeniu z
wynikiem pozytywnym egzaminu przed komisją egzaminacyjną powoływaną przez ten
podmiot.
5. Wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 w odniesieniu
do konieczności ukończenia kursu, nie stosuje się do osób posiadających minimum
średnie wykształcenie techniczne.


Art. 12. 1. Kurs początkowy oraz kurs uzupełniający mogą przeprowadzać
jednostki organizacyjne szkół wyższych, placówki naukowe Polskiej Akademii Nauk,
instytuty naukowo-badawcze, jednostki badawczo-rozwojowe lub inne placówki
naukowe, do zakresu działania których należy kształcenie lub prowadzenie badań w
zakresie substancji kontrolowanych.

2. Kurs początkowy oraz kurs uzupełniający mogą przeprowadzać również
stowarzyszenia naukowo-techniczne, jeżeli statuty tych stowarzyszeń przewidują
prowadzenie działalności w zakresie substancji kontrolowanych.

3. Kurs początkowy i kurs uzupełniający obejmują zasady postępowania
z substancjami kontrolowanymi.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze
rozporządzenia:

1) zakres programu kursu początkowego oraz kursu uzupełniającego;

2) skład oraz regulamin działania komisji egzaminacyjnej;

3) sposób organizowania i regulamin przeprowadzania egzaminów, w tym egzaminu
poprawkowego;

4) zakres tematów egzaminacyjnych;

5) wzór świadectwa kwalifikacji

– uwzględniając konieczność zapewnienia przeprowadzania tych
kursów przez osoby posiadające odpowiednie wykształcenie i
kwalifikacje oraz sprawnego, obiektywnego i rzetelnego
przygotowania do wykonywania czynności, o których mowa w art. 7
ust. 2 i art. 9 ust. 1.


Art. 13. Podmiot zamierzający prowadzić kurs początkowy oraz kurs
uzupełniający, a także zamierzający zaprzestać prowadzenia tych kursów,
jest obowiązany do poinformowania o tym, w formie pisemnego zgłoszenia,
ministra właściwego do spraw gospodarki w terminie 30 dni przed
rozpoczęciem pierwszego kursu albo zaprzestaniem prowadzenia kursów.

Art. 14. Podmiot prowadzący kursy początkowe oraz kursy uzupełniające jest
obowiązany do poinformowania ministra właściwego do spraw gospodarki, w formie
pisemnego zgłoszenia, o wydanych świadectwach kwalifikacji oraz o przedłużeniu
ich ważności w terminie 14 dni odpowiednio od dnia wydania świadectwa
kwalifikacji albo przedłużenia jego ważności.

Art. 15. Osoby, które uzyskały stosowne kwalifikacje w innych
państwach członkowskich, zwolnione są z obowiązku ukończenia kursu oraz
zdania egzaminu, na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 kwietnia
2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii
Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych (Dz. U.
z 2001 r. Nr 87, poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655 oraz z 2003 r. Nr 190,
poz. 1864).


Rozdział 4
Ograniczenia w obrocie substancjami kontrolowanymi oraz produktami,
urządzeniami i instalacjami zawierającymi substancje kontrolowane


Art. 16. Podmiot dokonujący sprzedaży lub przekazujący substancje
kontrolowane kolejnemu podmiotowi lub osobie, w formie innej niż podczas
obsługi technicznej lub naprawy urządzenia albo instalacji, jest obowiązany
do zamieszczenia informacji, w prowadzonej przez siebie ewidencji
substancji kontrolowanych, o numerze świadectwa kwalifikacji osoby lub NIP
podmiotu, który nabywa lub otrzymuje substancje kontrolowane.


Art. 17. 1. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakazuje się:

1) obrotu produktami, urządzeniami i instalacjami zawierającymi
chlorofluorowęglowodory (CFC), z wyjątkiem do zastosowań uznanych jako
nieodzowne zużycie;

2) obrotu urządzeniami i instalacjami chłodniczymi, klimatyzacyjnymi i pompami
ciepła zawierającymi substancje kontrolowane jako czynniki chłodnicze;
3) obrotu spienionymi tworzywami sztucznymi i wyrobami je zawierającymi
wyprodukowanymi przy użyciu substancji kontrolowanych;
4) rozbudowy urządzeń i instalacji chłodniczych i klimatyzacyjnych z
wykorzystaniem substancji kontrolowanych.

2. Urządzenia i produkty, o których mowa w ust. 1, stanowią
odpady w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.

Rozdział 5
Opłata za wprowadzanie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
substancji kontrolowanych


Art. 18. Podmiot wprowadzający do obrotu lub stosujący na własne
potrzeby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1) wodorochlorofluorowęglowodory (HCFC), z wyjątkiem wykorzystywanych do
produkcji innych substancji;
2) chlorofluorowęglowodory (CFC), z wyjątkiem wykorzystywanych do produkcji
leków;
3) bromometan, z wyjątkiem zastosowań kwarantannowych i przedwysyłkowych

– zarówno nowe, odzyskane, jak i po regeneracji, obowiązany jest do
ponoszenia z tego tytułu opłaty za substancje kontrolowane.



Art. 19. 1. Podstawę obliczenia wysokości opłaty, o której mowa
w art. 18, stanowi ilość substancji kontrolowanej wprowadzonej do obrotu lub
stosowanej na własne potrzeby.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze
rozporządzenia, wysokość stawki opłaty za substancje kontrolowane,
uwzględniając ich potencjał niszczenia ozonu.

3. Maksymalna wysokość stawki opłaty, o której mowa w ust. 2,
wynosi dwukrotność stawki opłaty za emisję substancji CFC do środowiska.



Art. 20. 1. Podmiot, o którym mowa w art. 18, jest obowiązany do
składania marszałkowi województwa, właściwemu ze względu na siedzibę albo
miejsce zamieszkania tego podmiotu, rocznego sprawozdania o wysokości
należnej opłaty za substancje kontrolowane w terminie do dnia 31 marca roku
następującego po roku, którego dotyczy ta opłata.

2. Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 18, nie ma siedziby
albo miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest
obowiązany do złożenia sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, Marszałkowi
Województwa Mazowieckiego.
3. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając
zakres niezbędnych danych oraz konieczność rzetelnego udokumentowania
podstawy obliczenia wysokości opłaty za substancje kontrolowane.

Art. 21. 1. Obowiązek wniesienia opłaty za substancje kontrolowane
powstaje na koniec roku kalendarzowego.

2. Opłata za substancje kontrolowane jest wnoszona na odrębny
rachunek bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego, określonego w art. 20
ust. 1 i 2, do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy ta
opłata.


Art. 22. 1. Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 18, nie dokonał
wpłaty opłaty za substancje kontrolowane w terminie określonym w art. 21
ust. 2 lub wpłacił ją w wysokości niższej od należnej, marszałek
województwa ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę za substancje
kontrolowane w wysokości odpowiadającej 50% kwoty niewpłaconej opłaty za
substancje kontrolowane.

2. Termin płatności opłat, o których mowa w ust. 1, wynosi
14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość opłat stała się
ostateczna.

Art. 23. W sprawach opłat za substancje kontrolowane stosuje się
odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.)[6], z tym że
uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa.

Art. 24. 1. Marszałek województwa jest obowiązany do przesyłania
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki oraz Narodowemu Funduszowi
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej sprawozdania zawierającego
informację o wpływach z tytułu opłaty za substancje kontrolowane w terminie
do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku, którego dotyczy
sprawozdanie.

2. Minister właściwy do spraw środowiska po zasięgnięciu opinii
ministra właściwego do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,
wzór sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, mając na względzie ujednolicenie
przesyłanych informacji.


Art. 25. 1. Urzędy marszałkowskie gromadzą na odrębnych rachunkach
bankowych wpływy z tytułu opłaty za substancje kontrolowane.

2. Wpływy z tytułu opłaty za substancje kontrolowane w wy
sokości 0,5% stanowią dochód budżetu samorządu województwa z przeznaczeniem
na koszty egzekucji należności z tytułu opłaty za substancje kontrolowane i
obsługę administracyjną systemu tej opłaty.

3. Wpływy z tytułu opłaty za substancje kontrolowane
powiększone o przychody z oprocentowania rachunków bankowych i pomniejszone
o dochody urzędów marszałkowskich, o których mowa w ust. 2, urzędy
marszałkowskie przekazują w terminie do dnia 30 kwietnia roku
następującego po roku, którego dotyczy obowiązek wpłaty, na odrębny
rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki
Wodnej.

4. Wpływy z tytułu opłat za substancje kontrolowane, o których
mowa w art. 22, powiększone o przychody z oprocentowania rachunków
bankowych i pomniejszone o dochody urzędów marszałkowskich, urzędy
marszałkowskie przekazują w terminie do dnia 31 grudnia roku następującego
po roku, którego dotyczy obowiązek wpłaty, na odrębny rachunek bankowy
Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.


Art. 26. 1. Środki, o których mowa w art. 25 ust. 3 i 4, Narodowy
Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przeznacza w szczególności
na zadania realizowane przez gminy i podmioty związane:

1) ze zbiórką odpadów zawierających substancje kontrolowane;

2) z odzyskiwaniem substancji kontrolowanych;

3) z gromadzeniem substancji kontrolowanych;

4) z unieszkodliwianiem substancji kontrolowanych.

2. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i
kryteria gospodarowania przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i
Gospodarki Wodnej środkami pochodzącymi z opłaty za substancje kontrolowane
oraz tryb ich przekazywania do budżetów gmin oraz podmiotom, uwzględniając
konieczność uproszczenia procedur przyznawania tych środków i ułatwienia
korzystania z nich przez zainteresowane gminy i podmioty oraz stopień
negatywnego oddziaływania na środowisko poszczególnych rodzajów substancji
kontrolowanych.

Rozdział 6
Postępowanie administracyjne w sprawie substancji kontrolowanych
oraz produktów i urządzeń zawierających te substancje


Art. 27. 1. Jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej, dotyczące
substancji kontrolowanych, stanowią o wykonywaniu czynności przez właściwe
władze państwa członkowskiego Unii Europejskiej, czynności te wykonuje
minister właściwy do spraw środowiska, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2. Czynności, o których mowa w ust. 1, odpowiednio wykonują:

1) minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii ministra
właściwego do spraw gospodarki oraz ministra właściwego do spraw zdrowia – w
zakresie dotyczącym nieodzownych zastosowań chlorofluorowęglowodorów;
2) minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii ministra
właściwego do spraw gospodarki – w pozostałym zakresie dotyczącym chlorofluoro
węglowodorów;
3) minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii ministra
właściwego do spraw gospodarki – w zakresie dotyczącym
wodorobromofluorowęglowodorów;
4) minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii ministra
właściwego do spraw wewnętrznych
– w zakresie dotyczącym halonów;
5) minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii ministra
właściwego do spraw rolnictwa – w zakresie dotyczącym bromometanu;
6) minister właściwy do spraw gospodarki – w zakresie dotyczącym tetrachlorku
węgla i wodorochlorofluorowęglowodorów.


3. W zakresie czynności dotyczących wydawania pozwoleń przez
władze państwa członkowskiego oraz opiniowania wniosków o pozwolenie
wydawane przez organy Komisji Europejskiej właściwym organem jest minister
właściwy do spraw gospodarki.

4. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw gospodarki może upoważnić wyspecjalizowaną
jednostkę do wykonywania obowiązków wynikających z ust. 1.

5. Minister właściwy do spraw gospodarki może upoważnić
wyspecjalizowaną jednostkę do opiniowania wniosków o pozwolenia, o których
mowa w ust. 3.

6. O udzieleniu upoważnienia wyspecjalizowanej jednostce oraz
zakresie upoważnienia minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz minister właściwy do spraw
gospodarki ogłaszają w drodze obwieszczeń w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".

7. Minister właściwy do spraw środowiska jest organem właściwym
w sprawie notyfikacji informacji pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Komisją
Europejską w zakresie spraw objętych przepisami prawa Unii Europejskiej
dotyczących substancji kontrolowanych.

Art. 28. Pozwolenia wydawane przez ministra właściwego do spraw
gospodarki są wydawane na czas określony, nie dłuższy jednak niż rok.

Art. 29. Podmiot ubiegający się o wydanie pozwolenia przez ministra
właściwego do spraw gospodarki dołącza do wniosku:

1) udokumentowane informacje dotyczące formy prawnej oraz rodzaju prowadzonej
działalności;

2) opinię wyspecjalizowanej jednostki, upoważnionej przez ministra właściwego do
spraw gospodarki, w zakresie używania substancji kontrolowanej objętej
wnioskiem.
Art. 30. 1. Jeżeli podmiot nie przestrzega warunków określonych w poz
woleniu, właściwy organ, o którym mowa w art. 27 ust. 3, wzywa podmiot do
usunięcia naruszeń wyznaczając równocześnie termin ich usunięcia.
2. W przypadku bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w
ust. 1, właściwy organ, o którym mowa w art. 27 ust. 3, cofa, w drodze
decyzji, wydane pozwolenie.
3. Podmiot, któremu cofnięto pozwolenie może ubiegać się o wydanie
pozwolenia po upływie trzech lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu
pozwolenia stała się ostateczna.


Art. 31. 1. Organ właściwy, o którym mowa w art. 27 ust. 3, prowadzi
ewidencję podmiotów, którym wydano pozwolenie.

2. Ewidencja, o której mowa w ust. 1, jest jawna i zawiera
następujące dane:

1) nazwę i siedzibę albo imię i nazwisko oraz adres podmiotu, któremu wydano
pozwolenie;

2) zakres i warunki wydanego pozwolenia;

3) datę wydania pozwolenia;

4) datę cofnięcia pozwolenia.

Rozdział 7
Nadzór i kontrola


Art. 32. Nadzór w zakresie postępowania z substancjami kontrolowanymi
oraz z produktami, urządzeniami i instalacjami zawierającymi te substancje
sprawuje minister właściwy do spraw środowiska, za pośrednictwem Inspekcji
Ochrony Środowiska.


Art. 33. 1. Organy celne niezwłocznie informują Głównego Inspektora
Ochrony Środowiska o stwierdzonych przypadkach naruszenia przez podmiot
przepisów dotyczących substancji kontrolowanych lub warunków określonych w
pozwoleniu wydanym przez Komisję Europejską, dotyczącym substancji
kontrolowanej.

2. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska powiadamiają nie
zwłocznie właściwy organ, o którym mowa w art. 27 ust. 3, o stwierdzonych
przypadkach naruszenia przez dany podmiot przepisów dotyczących substancji
lub warunków określonych w wydanym pozwoleniu.


Art. 34. 1. Substancje kontrolowane zajęte przez organ celny w
związku z nielegalnym wprowadzeniem na obszar celny Wspólnoty Europejskiej
podlegają cofnięciu poza ten obszar, a w przypadku gdy cofnięcie nie jest
możliwe substancje te są traktowane jak odpady i podlegają
unieszkodliwieniu w trybie określonym w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r.
o odpadach, na koszt osoby, na której ciążą obowiązki wynikające z
przepisów Prawa celnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. W przypadku braku możliwości unieszkodliwienia substancji
kontrolowanej na koszt osoby, o której mowa w ust. 1, koszty
unieszkodliwienia ponosi Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki
Wodnej.

3. Organ celny, o którym mowa w ust. 1, składa niezwłocznie
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki pisemną informację o ilości
zatrzymanej substancji kontrolowanej oraz terminie przekazania jej do
unieszkodliwienia.

Art. 35. 1. W zakresie sprawowanego nadzoru organy Inspekcji Ochrony
Środowiska są obowiązane do:

1) przeprowadzania kontroli używania substancji kontrolowanych przez podmiot
oraz kontroli używania produktów, urządzeń i instalacji zawierających substancje
kontrolowane;

2) dokonywania okresowych ocen stanu przestrzegania przepisów dotyczących
substancji kontrolowanych.

2. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska, w związku z prowadzonym
nadzorem, o którym mowa w ust. 1, mogą żądać informacji i okazania
dokumentów związanych z używaniem przez dany podmiot substancji
kontrolowanych oraz produktów, urządzeń i instalacji zawierających te sub
stancje.

3. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przedstawia ministrowi
właściwemu do spraw środowiska, do dnia 31 marca każdego roku
kalendarzowego, raport w sprawie oceny stanu przestrzegania przepisów
dotyczących substancji kontrolowanych w roku poprzednim. Minister właściwy
do spraw środowiska przekazuje ten raport organowi, o którym mowa w art. 27
ust. 3.

Art. 36. Kontrola, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, jest
przeprowadzana na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 20 lipca
1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 982,
z późn. zm.)[7].

Rozdział 8
Kary pieniężne


Art. 37. 1. Za produkcję substancji kontrolowanych, przywóz, wywóz
lub wprowadzanie do obrotu wbrew zakazom wynikającym z przepisów do
tyczących substancji kontrolowanych, bez wymaganego pozwolenia albo
z naruszeniem jego warunków, a także wprowadzanie do środowiska substancji
kontrolowanych wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza, w drodze
decyzji, karę pieniężną.

2. Karę pieniężną wymierza się, w zależności od ilości
wyprodukowanych, przywiezionych, wywiezionych, wprowadzonych do obrotu lub
wprowadzonych do środowiska substancji kontrolowanych, za każdy kilogram
tej substancji.

3. Stawka kary pieniężnej za jeden kilogram substancji
kontrolowanej wynosi pięciokrotność stawki opłaty za emisję do środowiska
jednego kilograma chlorowcopochodnej węglowodoru (CFC-12), ustalonej
w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27
kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 4.

4. Stawka kary pieniężnej za jeden kilogram substancji
kontrolowanej wprowadzanej do środowiska wynosi dwukrotność stawki opłaty
za emisję do środowiska jednego kilograma chlorowcopochodnej węglowodoru
(CFC-12).

5. Kary pieniężne wnosi się na rachunek wojewódzkiego
inspektora ochrony środowiska, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 1.

6. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje wpływy z
tytułu kar pieniężnych, z zastrzeżeniem art. 402 ust. 2 ustawy z dnia 27
kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, za dany rok kalendarzowy do
dnia 31 grudnia na rachunek Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gos
podarki Wodnej.

7. Wpływy z tytułu kar pieniężnych stanowią przychód Narodowego
Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.


8. W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w
ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów
podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

9. Przepisy ust. 1-8 stosuje się odpowiednio do produktów,
urządzeń i instalacji zawierających substancje kontrolowane.


Rozdział 9
Przepisy karne


Art. 38. Kto postępuje wbrew zakazom, o których mowa w art. 10 ust. 1
i art. 17 ust. 1,
podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

Art. 39. Kto, wbrew przepisowi art. 5 ust. 1, nie prowadzi ewidencji
substancji kontrolowanych,
podlega karze grzywny.


Art. 40. Kto, wbrew przepisowi art. 6 ust. 1, nie dokonuje
oznakowania produktów lub urządzeń zawierających substancje kontrolowane
bądź pojemników zawierających te substancje,

podlega karze grzywny.

Art. 41. Kto, wbrew przepisowi art. 7 ust. 1, nie posiada karty
urządzenia dla urządzenia zawierającego powyżej 3 kg substancji kon
trolowanych,
podlega karze grzywny.


Art. 42. Kto, wbrew przepisom art. 7 ust. 2, zakłada kartę
urządzenia bez wymaganego świadectwa kwalifikacji,
podlega karze grzywny.

Art. 43. Kto, wbrew przepisowi art. 8 ust. 3, nie przeprowadza
wymaganego przeglądu szczelności urządzeń klimatyzacyjnych, chłodniczych
lub innych urządzeń zawierających substancje kontrolowane,
podlega karze grzywny.

Art. 44. Kto, wbrew przepisowi art. 9 ust. 1, prowadzi działalność
w zakresie dotyczącym substancji kontrolowanych bądź produktów, urządzeń
lub instalacji zawierających te substancje bez wymaganego świadectwa
kwalifikacji,
podlega karze grzywny.

Art. 45. Kto, wbrew przepisowi art. 13, nie dokonuje w wyznaczonym
terminie zgłoszenia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki o zamiarze
prowadzenia kursów początkowych lub kursów uzupełniających w zakresie
substancji kontrolowanych albo zaprzestania ich prowadzenia,
podlega karze grzywny.

Art. 46. Kto, wbrew przepisowi art. 14, nie informuje w wyznaczonym
terminie ministra właściwego do spraw gospodarki o wydanych świadectwach
kwalifikacji albo o przedłużeniu ich ważności,
podlega karze grzywny.
Art. 47. Kto, wbrew przepisowi art. 16, nie zamieszcza, w prowadzonej
przez siebie ewidencji substancji kontrolowanych, informacji o numerze
świadectwa kwalifikacji osoby lub NIP podmiotu, który nabywa lub otrzymuje
substancje,
podlega karze grzywny.


Art. 48. Kto, wbrew zakazom, o których mowa w art. 3 ust. 1, art. 4
ust. 1 i ust. 2 pkt (ii) oraz ust. 6, art. 5 ust. 1 i 4, art. 8, art. 9
ust. 1, art. 11, art. 16 ust. 4, art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr
2037/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających
warstwę ozonową (Dz. Urz. WE L 244, z 29.09.2000) używa substancje
kontrolowane oraz produkty, urządzenia i instalacje zawierające te
substancje,
podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.


Art. 49. Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 38-48, następuje
na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r.
– Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001 r. Nr 106,
poz. 1148 oraz z 2003 r. Nr 109, poz. 1031 i Nr 213, poz. 2081).

Rozdział 10
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 50. W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony
Środowiska w art. 2 w ust. 1 dodaje się pkt 12a w brzmieniu:

"12a) nadzór i kontrola w zakresie postępowania z substancjami
kontrolowanymi oraz z urządzeniami i produktami zawierającymi
te substancje,".


Art. 51. W ustawie z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i pre
paratach chemicznych w art. 31 skreśla się ust. 2 i 3.


Art. 52. W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony
środowiska w art. 401 po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
"4a. Przychodami Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i
Gospodarki Wodnej są także wpływy z opłat ustalonych na
podstawie przepisów ustawy z dnia ……… o substancjach
zubożających warstwę ozonową (Dz. U. Nr…, poz. ...).".


Art. 53. W ustawie z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach
przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie
produktowej i opłacie depozytowej (Dz. U. Nr 63, poz. 639, z 2002 r. Nr
113, poz. 984 oraz z 2003 r. Nr 7, poz. 78) wprowadza się następujące
zmiany:

1) w art. 2 pkt 9 otrzymuje brzmienie:

"9) opłacie produktowej – rozumie się przez to opłatę obliczaną
i wpłacaną za opakowania w przypadku wprowadzania na rynek
krajowy produktów w tych opakowaniach, a także opłatę
obliczaną i wpłacaną w przypadku wprowadzenia na rynek
krajowy akumulatorów niklowo-kadmowych, ogniw i baterii
galwanicznych, opon, lamp wyładowczych oraz olejów,
wymienionych w załącznikach nr 1-3 do ustawy,";

2) w art. 14 w ust. 1 uchyla się pkt 2;
3) w załączniku nr 2 uchyla się pozycje 1-3;
4) w załączniku nr 4 uchyla się pozycje 9-11.

Rozdział 11
Przepisy przejściowe i końcowe


Art. 54. Pozwolenie wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy na podstawie dotychczasowych przepisów obowiązuje do dnia upływu
terminu, na jaki zostało wydane, chyba że z dniem wejścia w życie ustawy
organem właściwym do wydawania tego pozwolenia jest Komisja Europejska.


Art. 55. 1. Postępowanie w sprawie wydania pozwolenia, wszczęte i nie
zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzone jest na podstawie
przepisów niniejszej ustawy, z tym że dotychczasowe czynności pozostają
w mocy.
2. Jeżeli organ prowadzący postępowanie, o którym mowa w ust.
1, z dniem wejścia w życie ustawy stał się niewłaściwy, przekazuje sprawę,
w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, właściwemu organowi,
chyba że właściwym organem jest Komisja Europejska.


Art. 56. Osoby wykonujące w dniu wejścia w życie ustawy działalność,
dla której przepisy ustawy przewidują wymóg posiadania świadectwa
kwalifikacji i posiadające kwalifikacje zgodnie z dotychczasowymi
przepisami, mogą wykonywać tę działalność bez wymaganego świadectwa
kwalifikacji przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.



Art. 57. Użytkownik urządzenia lub instalacji wprowadzonych do obrotu
przed dniem 1 lipca 2002 r. może użytkować urządzenie lub instalację bez
wymaganego niniejszą ustawą oznakowania przez okres 6 miesięcy od dnia
wejścia w życie ustawy.



Art. 58. Użytkownik urządzenia lub instalacji zawierających powyżej 3
kg substancji kontrolowanych może użytkować urządzenie lub instalację bez
karty urządzenia przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.



Art. 59. Traci moc ustawa z dnia 2 marca 2001 r. o postępowaniu z
substancjami zubożającymi warstwę ozonową (Dz. U. Nr 52, poz. 537 i Nr 100,
poz. 1085 oraz z 2003 r. Nr 56, poz. 497).



Art. 60. Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzecz
pospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, z wyjątkiem:

1) art. 8 ust. 3 pkt 2 i 3, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2004 r.;
2) art. 17 ust. 1 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2004 r.;
3) art. 17 ust. 1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2005 r.



_______________________________
[1] Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji
Ochrony Środowiska, z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach
chemicznych, z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska oraz z dnia
11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania
niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej.
[2] Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie
substancji zubożających warstwę ozonową (Dz. Urz. WE L 244 z 29.09.2000).
[3] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz.
365, Nr 113, poz. 984 i Nr 199, poz. 1671 oraz z 2003 r. Nr 7, poz. 78.
[4] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. Nr 115, poz. 1229, z
2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 233, poz.
1957, z 2003 r. Nr 46, poz. 392, Nr 80, poz. 717 i 721, Nr 162, poz. 1568,
Nr 175, poz. 1693, Nr 190, poz. 1865 i Nr 217, poz. 2124 oraz z 2004 r. Nr
19, poz. 177.
[5] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. Nr 100, poz. 1085, Nr
123, poz. 1350, Nr 125, poz. 1367, z 2002 r. Nr 135, poz. 1145 i Nr 142,
poz. 1187 oraz z 2003 r. Nr 189, poz. 1852.
[6] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz.
1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz.
1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr
122, poz. 1315, z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459, Nr 42, poz.
475, Nr 110, poz. 1189, Nr 125, poz. 1368 i Nr 130, poz. 1452, z 2002 r. Nr
89, poz. 804, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 169, poz. 1387 oraz
z 2003 r. Nr 130, poz. 1188, Nr 137, poz. 1302, Nr 170, poz. 1660 i Nr 228,
poz. 2255.
[7] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. Nr 113, poz. 984 i Nr
153, poz. 1271 oraz z 2003 r. Nr 170, poz. 1652, Nr 190, poz. 1865 i Nr
217, poz. 2124.




[Więcej]

Tagi: kontrolowanej; substancje siedziby województwa